- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Na dole czeka na ciebie piękna kobieta.
- Naprawdę? - Właśnie przyjechała.
W porządku.
Dobrze.
- DiGiorno, kapitanie! - Arnold!
Nie miałeś przylecieć po południu?
Przyleciałem wcześniej, by cię zaskoczyć.
Gospodarz zapowiedział piękną kobietę.
Poprosiłem go o to.
Myślałem, że to dziewczyna, której numer zgubiłem.
Wybacz, to tylko ja.
Mój mały żart trochę nie wypalił.
Arnie przyleciał do Italii.
Zdejmij pidżamę i chodźmy coś zjeść.
Certo, czyli oczywiście.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIA
Oto Mercato Albinelli.
Tutaj się zaopatruję. Kupuję mięso, sery. Wszystko mają najlepsze.
Niesamowite. Jak włoska kraina czarów.
Wiem.
- Cześć, Luiso! - Witaj, Dev!
- Jak leci? - Dobrze!
- Mogę spróbować? - Śmiało.
Spróbuj.
Wyczesane truskawki, kapitanie.
Możesz wszystkiego próbować?
Nie wyjdziesz na cwaniaka?
Arnie chętnie spróbuje, ale nie chcę ci psuć reputacji.
Możemy próbować. Dziękuję!
Miłego dnia! Pa, pa!
Może zostaniemy Włochami?
Mam dość bycia Amerykaninem. Zostaniesz tu na zawsze?
Skończyłem praktykę w sklepie z makaronem.
Po tym weekendzie mogę zacząć tam pracować lub wrócić do Nowego Jorku.
Nie zdecydowałem.
- Spróbuj tego sera. - Pewnie.
Ciao.
Masz kontakt z Rachel?
Mniej więcej miesiąc temu
powiedziałem jej, że chyba nie powinniśmy rozmawiać.
Wysłała mi maila z życzeniami na urodziny. Znowu ze sobą piszemy.
- Wrócicie do siebie? - Nie wiem.
Ale miło było z kimś poflirtować. Nie mam tu dziewczyn.
Może nie masz dziewczyn, ale masz niesamowite żarełko.
Co dalej?
Będziemy jeść cały dzień z bardzo krótkimi przerwami.
Jestem za. W samolocie wyżłopałem całą butelkę leku na zgagę.
Jestem ululany, zwarty i gotowy.
Andiamo.
Jedzenie we Włoszech To moje ulubione zajęcie
Co u ciebie?
Jak Nowy Jork i sprawy sercowe?
Arnie sieje postrach.
Zapisałem się na portale randkowe. To działa.
- Umawiasz się na seks? - Tak, ale nie chodzi tylko o to.
Poznaję świetnych ludzi. To Kristen.
- Bella. - Prawda?
To artystka. Umie mnie rozbawić. Jest boska.
Zabrała mnie na wycieczkę.
Karmiliśmy kaczki, spadłem z huśtawki. Zakochałem się.
Możesz mnie nagrać?
Jasne.
- Jak wyszło? - Dobrze.
Idealnie. Wyślę jej.
„Hej, ślicznotko”.
To naprawdę działa?
Kto nie chciałby się z nim umówić? Uwielbia jedzenie i podróże.
Jest urodziwy i potrafi zrobić machnięcie z pocałunkiem.
To coś poważnego?
Nie szukam niczego poważnego. Spotykam się z kilkoma naraz.
Poznaję ludzi, przeżywam przygody.
Popatrz na Candace.
Poznałem ją przez Dużych Chłopaków, apkę dla lasek lubiących dużych chłopców.
Mam tam branie. Jestem wyższy od większości.
To moje profilowe.
Nie umieszczaj mnie tam!
Potrzebuję cię dla lepszej perspektywy. Wyglądam tu na wielkoluda.
Jeśli zrobią Małych Chłopców, też je dam. Choć ta nazwa brzmi groźnie.
Przywitam się.
Hej, ślicznotko.
Do wszystkich piszesz to samo?
Wszystkie są śliczne.
- Nagrajmy ciebie. - Dobra.
Akcja.
Wspaniale.
Obczaj.
Nieźle. Może wyślę to Brianowi.
Gotowy na Toskanię?
Wszystko załatwione. Mamy nocleg z Airbnb i samochód.
Mam przemyślenia na temat tego duńskiego serialu.
Musimy to obgadać.
Jasne. Ślub jest w sobotę?
Tak. Nie zostawię cię na długo.
Na pewno nie pojedziesz ze mną?
Nie jestem fanem wesel obcych ludzi.
Zjem kolację w pojedynkę.
Czyli zostaniesz w domku i będziesz się brandzlował?
- Nie można brandzlować się w Airbnb. - W hotelach to robisz.
- Ale to czyjś dom. - Rozumiem, choć się nie zgadzam.
Przepraszam.
To tutaj.
Osteria Francescana. Najlepsza restauracja na świecie.
Musimy tu przyjść.
Mają rezerwacje na dziesięć lat w przód.
A ja zarezerwowałem stolik z okazji twoich urodzin.
- Co? - Jutro wieczorem.
Jak?
Kupują krajalnice od mojej ciotki Aletrout.
Krajalnice Baumheiser są najlepsze na rynku, kotku.
Zna szefa Massimo. Wkręciła nas.
- Poważnie? - Tak!
- Zjemy tu? - Tak!
- Zaraz oszaleję. - Udało się.
Udało się.
- Stuknijmy się klatami. - Dawaj.
- Dzień dobry. - Witajcie.
Pierwsze danie. Soczewica prawie lepsza od kawioru.
Następne danie: Jesień w Nowym Jorku.
Nadałem mu kształt jabłka na cześć Wielkiego Jabłka.
Z wywarem z grzybów i trufli.
O Boże!
Następne danie. Tortellini.
Jedno małe, a drugie trochę większe.
Makaronowa wersja nas.
Taki byłem, a taki jestem teraz. Urosłem.
Francescana to moje ulubione miejsce
Muszę się przewietrzyć.
- Zaraz wracam. - Spoko.
- Mogę to dokończyć? - Nie!
Hej, ślicznotko.
Pozdrowienia z Italii!
Bawcie się dobrze. Wysyłaj fotki makaronu!
Co u mojej ślicznotki
W tę sobotę!
Ellen Brevin i Bernard Bialic biorą ślub!
STARE ZDJĘCIA
Kurwa.
Ślub jest niedaleko Pienzy.
Podobno robią tam najlepszy ser pecorino.
Możemy nawet wypożyczyć skutery i jechać przez wieś...
Pogadamy o tym później? Jazda po małych miastach mnie stresuje.
Jasne. Nie ma sprawy.
Dobra.
Mamy tu skręcić w lewo?
Nawigacja każe jechać tą uliczką w lewo.
Nie wiem. Wydaje się wąska.
Wycofaj. Sprawdzę jeszcze raz.
Może myśli, że jesteśmy gdzie indziej. Odświeżę mapę.
Nie, każe skręcić w lewo.
Dostawczak przemknął. Damy radę.
Złóżmy lusterka.
Ruszajmy.
Powoli.
Wygląda nieźle, powoli. Z tej strony jest dobrze.
Bardzo tu wąsko.
Z tej jest trochę miejsca. Odbij lekko w prawo.
- Mamy miejsce? - Tak.
- Na pewno? - Czekaj.
- Jedź. - Kurwa, zaklinowałem się.
Co?
- Mówiłeś, że mamy miejsce. - Potem dodałem: „Czekaj”.
- Co teraz, kurwa? - Nie wiem, stary.
- Niech to szlag. Utknęliśmy. - Spróbuj wycofać.
- Dodaj więcej gazu. - Dodaję!
- Nie ruszamy się. - Wyluzuj.
Nie wściekaj się na mnie. To wina ścian!
- Robi się kolejka! - Czekaj.
Chwileczkę!
To mój najgorszy koszmar.
Wyjdę przez szyberdach.
- Powinno się udać. - Wezwij pomoc.
- Ty też wyjdź. - Co?
Spadajmy stąd i chodźmy po pomoc.
Dobra. Wychodź.
- Zaklinowałem się! - Nie!
- Co jest, kurwa? - Czekaj. Zrobię zdjęcie.
Bez jaj, leć po pomoc.
Nada się na Dużych Chłopaków. Perspektywa.
Pięknie.
Zaraz wracam.
Szybko. Jestem podwójnie zaklinowany.
Przepraszam!
Wyciągnęli samochód. Możemy jechać.
- Ruszamy? - Jasne.
Potrzebujesz chwili? Chcesz coś przegryźć?
- Zdenerwowany? - Nie.
Myślałem o tym weselu.
Muszę ci coś wyznać.
To nie jest zwykły ślub. To ślub mojej byłej, Ellen.
Była kimś ważnym czy jedną ze ślicznotek?
Byliśmy razem 11 lat. Prawie mieliśmy dzieci.
Oglądałem nasze zdjęcia i myślałem, czy to zjebałem.
Łączyła nas prawdziwa, głęboka miłość, a teraz ona bierze ślub.
Dlaczego zerwaliście?
Nie wiem. Po 11 latach namiętność znika.
Byliśmy bardziej współlokatorami niż kochankami.
Powiedziała, że z wyglądu nie jestem w jej typie.
Teraz jesteście pewnie zupełnie innymi ludźmi.
To było dawno temu.
Jak to leciało?
Czasem to przeznaczenie, czasem zauroczenie.
Ładne. Rymuje się.
Ale jak odróżnić przeznaczenie od zauroczenia?
- Nie wiem. Wiem tylko, że się rymuje. - To niezbyt pomocne.
Ale mógłbyś pójść ze mną na ślub.
- Będzie mi o wiele łatwiej. - Jasne.
- Dzięki, stary. - Spoko.
Pomasujesz mi plecy?
Mam spięte ramiona przez tę historię z samochodem.
- Nie będę cię masował. - Przynajmniej próbowałem.
- Śniadanie było dobre. - Tak.
Świetne cappuccino.
Jak się czujesz?
Dobrze, ale musisz wiedzieć,
że nie widziałem Ellen od lat i może mi odjebać.
Masz mnie cały czas pilnować.
Nie spuszczaj mnie z oczu.
Dobra.
Ciao.
Dobry szampan.
DiGiorno.
To Ellen.
Trzymaj się.
To pan młody?
Kurwa, to jakiś żart? Wygląda dokładnie jak ja.
Bardzo podobny.
Podstępny, brodaty chujek. Trzymaj mnie, kapitanie.
- Jesteś ode mnie większy. Do tyłu. - Kradnie moje jestestwo.
- Spokojnie. - Powiem Ellen, że ją kocham,
i odwołamy ten ślub.
Zjedz melona.
- Smaczny melon. - Dobrze.
Przestań świrować. Idzie tu. Jesteś spokojny?
- Arnold, tak? - Witaj, Bernardzie.
Cześć, jestem Dev, kolega Arnolda. Pięknie tu.
Może być.
Miło, że wpadliście.
A więc postawiłeś na szarą marynarkę.
Trochę bez polotu, nie sądzisz?
Ja ubieram się z fantazją na specjalne okazje takie jak ta.
Wyglądasz ładnie.
Miłego dnia. Udanej zabawy.
Dzięki.
Dobra.
Miło było poznać.
Ten mały chujek. Zabiję go. Melon, ale już!
Jestem na ślubie byłej Arnolda.
Pan młody wygląda jak mniejszy Arnold. Szaleństwo.
Będzie szukać,
aż trafi na Arnolda wzrostu Deva?
Oby! Chciałbym poznać małego Arnolda!
Najadłem się melona. Jestem wyluzowany.
Grzecznie się przywitam.
Żadnej hecy.
Ciao, Ellen.
Arnold. O mój Boże!
- Wyglądasz bosko. - Bardzo dziękuję.
Co słychać?
- Wychodzę za mąż. - Oczywiście.
To mój kolega Dev.
- Cześć. Miło mi. - Nawzajem.
- Co za piękny ślub. - Z wyglądu nie jestem w twoim typie?
Co?
A wychodzisz za gościa, który wygląda jak mój doppelgänger.
- To po niemiecku sobowtór. - Wiem, co to znaczy.
- Gratuluję! Niech cię uściskam. - Ciocia Jeannie.
Wybacz, ciociu Jeannie. Rozmawiamy.
- Arnoldzie... - Kocham cię, Ellen.
Ucieknijmy. Zabiorę cię stąd na zawsze.
- Weź mnie za rękę. - Arnoldzie!
Może mnie weźmiesz za rękę? Tylko się wygłupia. Idziemy.
„Grzecznie się przywitam”. Brawo.
- Mogę melona? - Nie zasłużyłeś sobie.
Wybacz, że mi odbiło.
Przejdzie mi. Potrzebuję paru minut, by odetchnąć.
Chodźmy stąd. Trzeba cię czymś zająć. Co chcesz robić?
Pojedźmy spróbować tamtego sera.
Dobry pomysł. Prowadzę.
Mam lepszy pomysł.
Pecorino semi-fresco.
Arnie lubi.
Spritz?
Cin!
- Makaron? - Tak.
Kocham cię, makaronie.
Dzięki. Potrzebowałem tego.
Owszem.
Musi być ciężko oglądać ślub dawnej ukochanej.
Tak. Co gorsza, starzeję się.
Nie wiem, czy jeszcze kiedyś znajdę taką miłość.
Też się nad tym zastanawiam.
Myślę, że nie chciałeś ożenić się z Ellen.
Posłuchaj, jak o tym mówisz. Przemawia przez ciebie strach, nie miłość.
Masz rację,
choć to dzięki Ellen jestem dziś tym, kim jestem.
Co masz na myśli?
W liceum byłem chuderlawym dziwakiem, żadna mnie nie chciała.
Na studiach zacząłem grać w zespole...
- Wiesz, że grałem na basie? - Tak, widziałem zdjęcia.
Jednego razu mój zespół, Cheese Steak Armageddon, grał koncert.
Poznałem Ellen za kulisami i zaprosiłem na randkę. Wszystko zmieniła.
Pokazała mi sztukę, jedzenie i wino.
Dzięki niej polubiłem karczochy.
To było dawno temu.
Ten Arnold nie bawi się w związki.
Lubisz wysyłać „Hej, ślicznotki”.
To świetna zabawa, ale głupia.
Naprawdę podobały ci się te wszystkie przygody.
Pamiętasz huśtawkę? Karmienie kaczek?
Kaczka była urocza.
Nie jesteś gotowy, by się ustatkować. Jeszcze kogoś poznasz.
Mam nadzieję.
Tak samo ja.
Cholera, pięknie tu.
- Zrobisz mi fotę? - Jasne.
Świetna poza.
Wyszło nieźle.
Naprawdę dobre.
Co robisz?
Wysyłam do mojej kaczuszki. A jak myślisz?
„Zgadnij, kto o tobie myśli?”
Odpisała: „Tęsknię za tobą, wielkoludzie. Kiedy wracasz?”. Wracam do gry!
Wracamy na ślub?
- Tak trzeba. - Zróbmy to.
Raduje mnie myśl, że Ellen i Bernard będą razem oglądać zachody słońca...
- Kurwa! - Przegapiliśmy jedzenie?
I ceremonię.
Zacytuję Albusa Dumbledore'a z Harry'ego Pottera i Czary Ognia:
„Jesteśmy tak silni, jak zjednoczeni, tak słabi, jak podzieleni”.
Gratuluję pani i panu Bialic.
- Powiem coś. - Nie.
Wiem, co robię. Spokojnie.
Przepraszam. Chciałbym wznieść toast.
Nazywam się Arnold Baumheiser. Byłem w długoletnim związku z panną młodą.
Mówię poważnie. Nie śmiejcie się.
Ellen, przyszedłem tu dziś, by sprzeciwić się temu związkowi.
Wcześniej tego dnia wyznałem ci moją miłość.
Ty raczej tego nie odwzajemniłaś.
Jednak dzięki niepasteryzowanemu serowi
i mądrej radzie mojego małego kumpla wiem, że byłem w błędzie.
Kocham cię, Ellen, ale nie w taki sposób.
Nie zmierzamy już tą samą drogą.
Każde z nas idzie swoją ścieżką.
Oby twoja była pełna radości i spełnienia.
Bernardzie, możesz być mniejszym Arnoldem, może nawet podróbką Arnolda,
ale jeśli Ellen cię kocha, musisz mieć wielkie serce.
Kocham was oboje. Zdrowie państwa młodych.
Wybacz, ale chyba nie powinniśmy na razie do siebie pisać.
Tęsknię, ale to nie pomaga mi o tobie zapomnieć. Rozumiesz mnie?
Widzisz to?
Tańczę z najpiękniejszą dziewczyną. Mieszka w Nowym Jorku.
Bycie singlem to mój ulubiony stan
Wysyłasz pozdrowienia do jakichś ślicznotek?
Nie mam do kogo.
Lipa, stary.
Z miłością jest tak...
Uwaga! Zaczęło padać! Skaczemy do basenu!
Musisz skoczyć, kapitanie.
- Nie wejdę do basenu. - To rozkaz.
Zrzuć tę marynarkę i mokasyny i dawaj nura.
- Dobra. - Tak jest.
Uno, due, tre!
Pływanie we Włoszech To moje ulubione zajęcie
Dziękuję. Wiele się tu nauczyłem.
Nie przestawaj robić makaronu.
Gdy wrócisz, będziesz bravo.
Oczywiście!
Nie możesz wyjechać!
Myślałem, że mnie nie lubisz. Wpadniesz do mnie na urlop?
Jestem dzieckiem! Nie mam urlopu!
- Kiedy wrócisz? - Niedługo.
Ciao.
- Zostawiam cię. - Wiem.
Pomyślałabyś, że będziesz robić makaron z Hindusem?
- Co będziesz robił w Nowym Jorku? - Nie wiem.
Świetnie mi się tu pracowało. Inspirująco.
Robicie coś, co kochacie.
Pracujecie rękami, wkładając w makaron serce i duszę.
Będę ćwiczył. Może otworzę swój sklep z makaronem.
- Może. - Możesz pracować dla mnie.
Dla ciebie? Jestem od ciebie lepsza.
Mogę otworzyć własny konkurujący sklep.
Konkurujący sklep?
Ludzie wybiorą mój, bo mówię poprawnie. Mówi się „konkurencyjny”.
Co za różnica.
Uściskaj mnie.
Certo.
Ciao.
- Szlifuj swój angielski, jest okropny. - Dzięki.
Allora!
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Shannon? Mówi twój ulubiony i jedyny hinduski klient, Dev.
- Jak leci? - Wróciłeś do Nowego Jorku?
Panie ChefBoyardee.
Odczytałem maile. Nie nazywaj mnie tak.
Wróciłeś do pracy czy ciągle robisz kluski?
Sam nie wiem, co zamierzam. Wróciłem tydzień temu.
Mam dla ciebie casting. Wydaje się interesujący.
Coś z jedzeniem, a wiem, że to lubisz.
Lubię jedzenie.
Co najlepsze, to prościzna za niezłą kasę!
Co to za praca?
Za parę chwil
dwóch najlepszych cukierników zmierzy się w bitwie na ciasto.
Jury oceni smak, oryginalność i wygląd.
Którą babeczkę wybiorą jurorzy?
Nazywam się Dev Shah,
a to jest Starcie babeczek!
STARCIE BABECZEK
Napisy: Gabriela Deryło